Afgelopen zomer was de directeur van het Limburgs Museum met zijn gezin op vakantie in Spanje. Ze maakten met een huurauto een ontdekkingstocht van twee weken door dit mooie, afwisselende land.

Op een hele warme dag kwamen ze ’s middags aan in een dorpje vlakbij de hoofdstad Madrid. In het dorpje zelf was niets te doen of te zien, maar er was wel een paleis en op dat paleis wapperde een … Nederlandse vlag.

Natuurlijk wilde de museumdirecteur weten wie er woonde. Hij belde aan, de deur ging open en in de opening stond Zwarte Piet. Zonder dat hij het wist had de directeur aangebeld bij het Paleis van Sinterklaas.

Even later zat museumdirecteur Jos in de paleistuin onder een parasol te praten met Sinterklaas. Zijn vrouw Riekie en hun dochters Cleo en Gyonne kregen ondertussen een rondleiding door het paleis.

Museumdirecteur Jos:
Wat een toeval, Sinterklaas. Wij rijden hier een beetje rond, komen uit bij een paleis met een Nederlandse vlag en dan blijkt het uw paleis te zijn. Ik dacht dat het een geheim was.

Sinterklaas:
Dat klopt ook wel. Maar sommige mensen vinden het bij toeval. Zoals u. Ik krijg wel meer bezoek uit Limburg.

Museumdirecteur Jos:
Over gezellig gesproken, Sinterklaas. U heeft al vier jaar achtereen in ons museum Het pakhuis van Sinterklaas staan. Gaat het dit jaar weer gebeuren?

Sinterklaas:
Geweldig hè, meneer Jos. Ja, dat gaan we dit jaar weer doen. Ik moet wel! Anders komen de Zwarte Pieten in opstand. Weet u dat die nu al aan het loten zijn om in Het pakhuis van Sinterklaas te mogen werken?

Museumdirecteur Jos:
Dat kan ik me voorstellen! Zal ik eens wat verklappen? Voordat ik ’s avonds naar huis ga, help ik de Zwarte Pieten ook altijd mee. En weet u wat ik hartstikke leuk vind om te oefenen? Het pakjes-in-de-schoorsteen-gooien. Ik zou dat graag eens in het echt doen. Maar ik heb hele erge last van hoogtevrees, Sinterklaas.

Sinterklaas:
Ik had het vroeger ook. Hoogtevrees. Maar na een cursus over-het-dak-lopen was ik ervan af. Dat kunt u ook oefenen in Het pakhuis van Sinterklaas in uw museum, meneer Jos. Probeer het maar eens!

Museumdirecteur Jos:
Hoe is u op het idee gekomen om Het pakhuis van Sinterklaas in het Limburgs Museum te zetten?

Sinterklaas:
U wordt vergeetachtig, meneer de directeur! Ik zal het nog eens uitleggen. We waren onderweg met de Pakjesboot naar Nederland en het viel me op dat de Pakhuis-Piet heel verdrietig was. Toen ik vroeg wat er aan de hand was, barstte hij in tranen uit. Hij had helemaal geen zin om naar Nederland te gaan! In Het pakhuis van Sinterklaas kwamen nooit kinderen. Vaak was hij er helemaal alleen. Nu herinnerde ik me dat in uw museum een hele grote hal leeg stond. Dus heb ik met u gebeld en gevraagd of in die hal Het pakhuis van Sinterklaas mocht staan.

Museumdirecteur Jos:
Ja, ja! En toen hebben we afgesproken dat alle kinderen er welkom zijn om mee te helpen. Ik heb nog een vraag die ik al heel lang wil stellen, Sinterklaas.

Sinterklaas:
Ik durf te wedden dat u wil weten hoe oud ik ben.

Museumdirecteur Jos:
Hoe kan dat nu? Dat wilde ik inderdaad vragen. Wat knap van u dat u het weet!

Sinterklaas:
Ik ben natuurlijk heel oud. Ik ben in het jaar 270 geboren en ben nu 1740 jaar oud. Toen ik geboren werd, kreeg ik de naam Nicolaas. Sint kwam er later bij toen ik bisschop werd. Het is dus eigenlijk Sint-Nicolaas, maar Sinterklaas mag natuurlijk ook.

Museumdirecteur Jos:
Bedankt voor dit gesprek Sint-Nicolaas
Graag gedaan en tot ziens in Het pakhuis van Sinterklaas in het Limburgs Museum.